Travel Journal

Vandaag thuis gekomen en nog even de laatste update over het stuk van Kaza naar Leh. Een stukje over prachtig landschap, hoge passen, heerlijk fietsen, hoogte ziekte en buikloop.

Vanuit Kaza nog even een stukje Spiti vallei, elke dag een traktatie van mooi mooier mooist, ruig en desolaat landschap. Na Losar is de eerste pas van 4500 meter en die komen we fluitend op. De weg is redelijk tot de top maar daarna, het is lastiger om eraf te komen dan erop, we rammelen en stuiteren naar beneden met een hele stevige wind tegen afgewisseld met een stevige bui. Bas heeft vandaag drie lekke banden, ik heb er bewondering voor dat hij elke keer gewoon stopt en met een goed gemoed zijn band gaat plakken. Ik blijf er gelukkig van verschoond en na de drie lekke banden van vandaag zijn gelukkig ook de neige en laatste van Bas. De weg is zo slecht en er loop veel water doorheen dat je zo op een verkeerde steen zit. Vaak zitten we tot bijna onze knieën in het water. De omgeving maakt echter alles goed en we genieten met volle teugen. Je weet niet meer waar je foto's van moet maken alles lijkt steeds nog mooier. Zelfs ik die nooit foto's maakt kom hier aan de totaal 500 foto's maar daar zal ik jullie niet mee vermoeien

Na de pas rollen we uiteindelijk de spiti vallei uit. We komen op de weg die vanuit Manali naar Leh gaat. Je ziet dat dit de doorgaande weg weer is, drukker en vooral veel meer toeristen, vrachtwagens met benzine en vrachtwagens met kippen. Benzine en kippen is iets waar in Leh waarschijnlijk veel behoefte aan is. De kippenhemel zijn deze transporten blijkbaar niet want onderweg zien we veel plekken waar een vrachtwagen is gestopt om de uitvallers achter te laten.

De “dorpjes” zijn gereduceerd tot tentenkampen die slechts in de drie zomermaanden opgezet worden. De tenten zijn gemaakt van een parachute en daarin zijn ook een paar slaapplekken gemaakt. Wij geven toch de voorkeur aan onze eigen parachute en hebben mooie plekjes maar slapen ook op een veldje naast een tentenkamp zodat we de volgende dag weer vol met water kunnen vertrekken en een goede maaltijd hebben in de avond. Overal hebben ze chapati met omelet, rijst met dahl en heerlijke intens zoete thee met vel. Soms besteld Bas koffie van een mespuntje nescafe maar dat is lichter van kleur dan de thee, ik wacht wel tot thuis.

We fietsen nog een stukje op met drie Belgische fietsers en dat is erg gezellig. Voor de laatste en hoogste pas krijg ik het echter heel benauwd en moet bijna gorgelen als ik ga liggen. Mogelijk te weinig gedronken en ik wilde niet op medicijnen naar boven (stom, stommer stomst). Na de flinke problemen met de longen in de Andes hoopte ik dat dat eenmalig zou zijn. Eén keertje hoogteziekte wil nog niet zeggen dat je het altijd krijgt. Ik geloof erg in mindset maar soms is het toch beter om na te denken. Veel te drinken en preventieve medicijnen nemen was waarschijnlijk verstandiger dan een ijzersterke overtuiging dat het nu wel goed zou gaan. Dat is echter achteraf gebabbel en daar koop je niets voor. Ik lag dus te roggelen op de pas en er was geen lucht in te krijgen. Een dagje gewacht in Pang maar naar beneden gaan was de enige oplossing, te laat met de medicijnen en het water was al in de longen. , daar helpt geen lieve moeder aan, zelfs de mijne niet…Het laagste in de buurt was echter Leh en we besloten om de pas dan maar vanuit een truckje te bekijken. Met de fietsen op het dak de pas over is wel een beetje een vernedering… Net als een dief die over het marktplein wordt gesleept moest Bas me over de pas slepen. De pas werd er echter niet minder mooi van en de keren dat ik mijn ogen open had was het uitzicht prima.

In Leh aangekomen is het wel een schok. De desolaatheid van de Spitivallei en de eenvoud van de tentendorpjes staan in zo een schril contrast met de toeristendrukte in Leh. Hotels waren vol en restaurantjes te over. Een hoog vaagheidsgehalte van de meeste bezoekers die een cursusje meditatie kwamen doen in Leh. Misschien wel goed voor de longetjes dacht ik nog maar toch maar besloten om naar een gewone dokter te gaan. Die wilde nog even in de longetjes kijken en had een prachtig röntgen apparaat die in een Frankenstein film. Ik denk dat het ergens uit de jaren 70 kwam. Achter de spreekkamer was een stoffig halletje en een gordijn kwam ik in een achterkamertje waar twee vriendelijke dames op me zaten te wachten. Ze moesten even rommelen om heel mijn longen op de foto te krijgen, de gemiddelde Indiase is blijkbaar wat kleiner, maar uiteindelijk kon de foto genomen worden. Niet loodslab, weglopen als de foto genomen wordt. Dichtbij om te kijken of alles goed gaat en alles recht te houden. Gelukkig hadden ze het niet zo druk maar ik denk dat de dames zelf al genoeg straling in zich hadden dat mochten ze zelf een foto nodig hebben ze gewoon achter een lampje hoefden te gaan staan.

Gelukkig was de hoeveelheid water minder erg als in de Andes en met een paar pilletjes en rust moest alles vanzelf over gaan. Alles wat je leest op het web over Leh gaat over de powercuts en buikloop. Toch geen adem om te lopen of te fietsen dus dan de update van de site en lekker eten. Na drie mislukte pogingen, verhaal bijna af en stroom weg, heb ik het maar opgegeven. Nu dus de update vanuit Zwijndrecht. Het eten beviel erg goed in eerste instantie. We konden geen rijst en bonen meer zien maar hier hadden ze veel lekkers. Het eten was een feest, zelfs een overheerlijke (vegetarische) hamburger op en platen met allemaal heerlijk klaargemaakte groenten op een slablad en dat op een hele hete plaat geserveerd. Helaas leefden in het eten meer beestjes dan onze al redelijk gewende darmen konden verdragen. Na drie dagen was het vocht uit de longen en konden we weer wat gaan doen. Je kon er op trektocht met een pony, raften en natuurlijk een Royal Enfield huren. Keuze stress zou je denken!! De keuze werd voor ons gemaakt en het werd de strijd om de wc. Dat was een heftige, nu heb ik ze in vele soorten en maten gehad maar zo heftig zelden. Gelukkig hadden we een mooie kamer met eigen badkamer en HBO televisie. HBO televisie is de hemel voor de reiziger, 24 uur per dag goede films, moet je even bijkomen is een belangrijk selectie criterium HBO televisie. Thuis maal ik er niet om maar onderweg is gewoon even ranzen met een goede film heerlijk!!!

Natuurlijk nog wel de Royal Enfield gehuurd en de tempeltjes in de omgeving bewonderd. Je kunt in Leh voor 7,5 euro een motor huren voor een dag. Je hoeft geen rijbewijs te hebben of zo. Ze vragen ook niet of je kunt rijden. Je krijgt natuurlijk wel een korte uitleg. Eén naar beneden en de rest naar boven en hier zit de toeter, dat is alles wat je moet weten. We hadden wel even gezocht naar een “normale” schakelaar. De echte Royal Enfield heeft een één naar boven en de rest naar beneden schakelaar op de plek waar wij de rem hebben. Soms wil je toch liever stilstaan dan in zijn volgende versnelling dus toch maar op zoek naar een omgebouwde om ook in de reactie het goede te doen. Ik begrijp wel waarom mijn vader (de trotse bezitter van een Royal Enfiel Bullet 500) altijd even moet wennen als hij op mijn japanse motor een ritje maakt.

De 13de weer terug naar Delhi. Bij ons ging het allemaal erg soepel en het was de meest veiligste vlucht die we ooit gehad hebben. Meer dan tien keer hebben ze een controle uitgevoerd; als je het luchthaven terrein op ging, als je het gebouw binnen kwam, als je de gang binnen ging, als je in de rij ging staan om de bagage af te leveren, nadat je de bagage hebt afgeleverd, natuurlijk bij de paspoort controle, als je de gang in gaat waar de vertrek wachtkamer is, voor dat je het gebouw verlaat dat je naar het vliegtuig brengt, nadat je je bagage hebt aangewezen op het platform en voordat je het vliegtuig in gaat.
We moesten overigens twee uur voor vertrek aanwezig zijn, we vlogen om 7.30. Wij waren er braaf op tijd omdat we de fietsen nog even in wilden pakken. Blijkt het hek nog gesloten, het vliegveld hermetisch afgesloten. Om 6 uur kwam de boel pas een beetje in beweging en voordat alle controleurs op hun plek waren moesten we nog opschieten ook. Ze deden echter absoluut niet moeilijk over de bagage, anderen namen zelfs hele kano’s mee. We hoefden ook niets extra te betalen voor de fietsen.

Bij de Belgen die de dag ervoor waren gevlogen ging het minder fortuinlijk en hadden ze lokaal wel een ticket een gekocht maar het reisbureautje was twee van de drie vergeten te confirmeren. Na een hoop gesteggel met de bagage terughalen die al was ingecheckt (ze hadden tenslotte wel een ticket) konen ze toch nog een vlucht later boeken en uiteindelijk zagen ze elkaar weer in Delhi. Ze zagen hun terugvlucht al zonder hun vertrekken. De meeste vluchten vanuit Leh zitten namelijk al lang van te voren vol. Wij hadden gelukkig gewoon via Internet geboekt en hadden zo een keurig geconfirmeerde vlucht.

In Delhi weer terug naar onze vaste hotelletje waar de spullen die we hadden achtergelaten nog braaf op ons stonden te wachten. Het goede aan Delhi en de luchthaven is dat je echt zin krijgt om naar huis te gaan  In geen internetcafé kon ik mijn e ticket uitprinten, gewoon het nummer opschrijven is echter voldoende voor de airline. Helaas niet voor de controleur voordat je de luchthaven opkomt. Geen ticket geen entree, hoe ik dan toch moest vliegen kon hij geen antwoord geven. Bas had hem thuis al uitgeprint en ik kon met Bas zijn naam en paspoort wel naar binnen. Bas bleef buiten bij de spullen. De man keek naar het ticket, ik wees hem waar de naam stond en hij kek aandachtig naar de foto, en de naam en toen naar mij. Nadat hij er zich van had verzekerd dat ik erg veel leek op Bas zijn foto kon ik naar binnen. De KLM balie gaf mij mijn ticket en ik weer terug naar Bas en het mannetje. Nu keek hij toch wel verbaast dat Bas meer leek op de foto dan ik maar uiteindelijk konden we toch door. Bij de balie aangekomen bleek mijn fiets meer te wegen dan de 20 kilo die is toegestaan. Heel moeilijk kijken en zij vertelde dat we nu 160 euro per fiets moesten betalen en niet de 80 die ervoor staat, dan zijn het twee fietsen volgens haar. Volgens mij had ze dus verkeerd gewogen. Bas stond bij de fiets en deed zijn best om de fiets iets op te tillen en ontspannen te blijven kijken. De man zei dat Bas hem los moest laten. De doos waar de fiets in was verpakt was door de erg stevige bui tijdens de taxi rit naar het vliegveld veranderd in een zakdoek en bleef niet uit zichzelf staan. Bas liet hem los tegen de zijwand vallen met het achterwiel net naast de band. De fiets bleek opeens toch maar 16 kilo te wegen en kon mee voor 80 euro. De andere fiets bleek maar 14 kilo te wegen en nog voelden ze geen nattigheid. Ik moest nog even betalen bij het kantoortje en weer eindeloos lange formulieren invullen. Ze hadden een airport tax bedacht waar iedere reiziger nog 26 euro moest betalen om gebruik te mogen maken van het vliegveld. Bij het betaalkantoortje was het dus een komen en gaan van boze Hollanders die deze onlangs bedachte belasting niet zo erg zagen zitten. Ze waren er gelukkig wel snel van te overtuigen dat ik al zoveel moest betalen dat daar de tax al in zat dat ik hier netjes onderuit kwam, volstrekte willekeur dus. Bas naar de röntgen met de fietsen die niet in het röntgen hokje pasten. Alles moest worden uitgepakt dat Bas natuurlijk weigerde. Toen hij bijna een uurtje weg was met de fietsen begon ik me een beetje ongerust te maken maar uiteindelijk kwam hij toch ongedeerd maar hevig vloekend weer terug. Uiteindelijk zijn de fietsen toch gescand en ingepakt gebleven en wij waren blij dit land met al zijn gehassel en formuliertjes te mogen verlaten. Het land is meer dan prachtig maar van de bureaucratie krijg je soms het heen en weer en nu hadden we in één dag een overdosis bureaucratie gekregen als afscheidscadeautje.